Οι θεατρικές τεχνικές ως μέσο διδασκαλίας και επίτευξης των στόχων της φυσικής αγωγής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση

Abstract

The purpose of this research was to investigate whether theater techniques can serve as a means of teaching and achieving the goals of Physical Education in primary education. More specifically to investigate whether dramatization and theater game can be used as educational tools for learning (qualitative and quantitative) sports skills (set, pass and serve), competitive performance and knowledge of Volleyball regulations. Also if they affect the improvement of attitudes/views and satisfaction with Physical Education, as well as the effect of these theater techniques on knowledge and perceptions regarding the use of life skills. Such skills were goal setting, turning negative thoughts into positive ones, and transferring life skills into everyday life. As a secondary purpose, it was to investigate whether there were gender differences between groups and measurements. The participants were 137 students (71 boys and 66 girls) of the 3rd grade of the primary school, aged 8-9 years (MO=8.07, TA=.83). The participants had not been taught volleyball at all. The students were randomly divided into three groups, the dramatization group (ΟΔΡ, N=48), the theater game group (ΟΘΠ, N=43) and the control group (OE, N=46). The research was carried out in the school premises during the Physical Education lessons, lasted four weeks with two teaching hours per week. During the implementation of the intervention program, the two experimental groups ΟΔΡ and ΟΘΠ were taught sports skills and academic subjects with the method of dramatization and theater game respectively, while in the OE control group the same skills and subjects were taught with the typical way of teaching the lesson of Physical Education and according to the syllabus. The tests of Bartlett, Smith, Davis and Peel (1991) for the set and of AAHPERD (1965) for the pass and the serve were used to assess the skills, modified for the age of the children. The first measurement was done before the implementation of the intervention program, the second immediately after the implementation of the intervention and the skill retention measurement 2 weeks after the final test without coming into contact with volleyball. The process of the measurements was videotaped to assess the qualitative execution (technique) of the skills, after examining the intrapersonal and interpersonal reliability of the two observers. The evaluation of the cognitive goals, attitudes and pleasure from Physical Education and life skills was done by filling in questionnaires from the students at the end of the intervention program, as well as with a sample interview. The analysis of variance with repeated measures showed that there was a statistically significant interaction of the factors measurement and group in all variables. The results showed that there were no statistically significant differences in the initial measurement, while there were statistically significant differences after the implementation of the intervention programme, all groups improved, with the ΟΔΡ and ΟΘΠ experimental groups performing better than the OE and the ΟΔΡ performing better on all measures. In conclusion, the use of dramatization and theater game are useful tools in the PE course, to achieve its goals.

Ο σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να ερευνηθεί αν οι θεατρικές τεχνικές μπορούν να χρησιμεύσουν ως μέσο διδασκαλίας κι επίτευξης των στόχων της Φυσικής Αγωγής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Πιο συγκεκριμένα να ερευνηθεί αν η δραματοποίηση και το θεατρικό παιχνίδι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εκπαιδευτικά εργαλεία για την εκμάθηση (ποιοτικά και ποσοτικά) αθλητικών δεξιοτήτων (πάσα μανσέτα και σερβίς από κάτω), την αγωνιστική απόδοση και τη γνώση των κανονισμών της Πετοσφαίρισης. Επίσης αν επιδρούν στη βελτίωση στάσεων/απόψεων και ικανοποίησης από τη Φυσική Αγωγή, καθώς και στην επίδραση αυτών των θεατρικών τεχνικών στις γνώσεις και αντιλήψεις ως προς τη χρήση των δεξιοτήτων ζωής. Τέτοιες δεξιότητες ήταν ο καθορισμός στόχων, η μετατροπή αρνητικών σε θετικές σκέψεις και η μεταφορά των δεξιοτήτων ζωής στην καθημερινότητα. Ως δευτερεύων στόχος που τέθηκε, ήταν να διερευνηθεί αν υπήρχαν διαφορές φύλου μεταξύ των ομάδων και των μετρήσεων. Οι συμμετέχοντες ήταν 137 μαθητές/τριες (71 αγόρια και 66 κορίτσια) της Γ’ τάξης του δημοτικού σχολείου, ηλικίας 8-9 ετών (ΜΟ=8,07, ΤΑ=.83). Οι συμμετέχοντες δεν είχαν διδαχθεί καθόλου βόλεϊ. Οι μαθητές/τριες χωρίσθηκαν τυχαία σε τρεις ομάδες, την ομάδα δραματοποίησης (ΟΔΡ, Ν=48), την ομάδα θεατρικού παιχνιδιού (ΟΘΠ, Ν=43) και την ομάδα ελέγχου (ΟΕ, Ν=46). Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στους χώρους των σχολείων κατά τη διάρκεια των μαθημάτων της Φυσικής Αγωγής, διήρκεσε τέσσερις εβδομάδες με δυο διδακτικές ώρες ανά εβδομάδα. Κατά την εφαρμογή του παρεμβατικού προγράμματος στις δύο πειραματικές ομάδες ΟΔΡ και ΟΘΠ διδάχτηκαν οι αθλητικές δεξιότητες και τα γνωστικά αντικείμενα με τη μέθοδο της δραματοποίησης και του θεατρικού παιχνιδιού αντίστοιχα, ενώ στην ομάδα ελέγχου ΟΕ οι ίδιες δεξιότητες και αντικείμενα με τον τυπικό τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής και σύμφωνα με το αναλυτικό πρόγραμμα. Για την αξιολόγηση των δεξιοτήτων χρησιμοποιήθηκαν τα τεστ των Bartlett, Smith, Davis και Peel (1991) για την πάσα και της AAHPERD (1965) για την μανσέτα και το σερβίς, τροποποιημένα για την ηλικία των παιδιών. Η πρώτη μέτρηση έγινε πριν από την εφαρμογή του παρεμβατικού προγράμματος, η δεύτερη αμέσως μετά από την εφαρμογή της παρέμβασης και η μέτρηση διατήρησης δεξιοτήτων 2 εβδομάδες μετά την τελική μέτρηση χωρίς να έρθουν σε επαφή με βόλεϊ. Η διαδικασία των μετρήσεων βιντεοσκοπήθηκε για να αξιολογηθεί η ποιοτική εκτέλεση (τεχνική) των δεξιοτήτων, αφού εξετάστηκε η ενδοπροσωπική και διαπροσωπική αξιοπιστία των δυο παρατηρητών. Η αξιολόγηση των γνωστικών στόχων, των στάσεων και ευχαρίστησης από τη Φυσική Αγωγή και των δεξιοτήτων ζωής έγινε με τη συμπλήρωση ερωτηματολογίων από τους μαθητές/τριες στο τέλος του παρεμβατικού προγράμματος, καθώς και με δειγματοληπτική συνέντευξη. Η ανάλυση διακύμανσης με επαναλαμβανόμενες μετρήσεις έδειξε ότι υπήρχε στατιστικά σημαντική αλληλεπίδραση των παραγόντων μέτρηση και ομάδα σε όλες τις μεταβλητές. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στην αρχική μέτρηση, ενώ υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μετά την εφαρμογή του παρεμβατικού προγράμματος, βελτιώθηκαν όλες οι ομάδες, με τις πειραματικές ομάδες ΟΔΡ και ΟΘΠ να είναι καλύτερες από την ΟΕ και την ΟΔΡ να παρουσιάζει καλύτερα αποτελέσματα σε όλες τις μετρήσεις. Συμπερασματικά η χρήση της δραματοποίησης και του θεατρικού παιχνιδιού αποτελούν χρήσιμα εργαλεία στο μάθημα της ΦΑ, για να επιτευχθούν οι στόχοι της.